ماں!!! میں وی اُڈنا اے

ماں!  ماں ں ں!

کی گل اے پُتّر!

اسی اِیس پِنجرے  وِچ بند کیوں آں؟ باہر کیوں نئیں اُڈّ سکدے؟

پُتر ، اسِی گھُگھی آں تے ایہہ پِنجرہ نئیں ساڈا گھر اے۔

جے اَیہہ ساڈا گھر اَے تے فیر اسی ایسدے وِچوں اپنی مرضی نال کیوں نئیں اُڈ سکدے، باہر کیوں نئیں جا سکدے ؟  او بندہ  دیہاڑ نوں ساڈے اَگےّ باجرہ اَتے روٹی سُٹ کے ٹُر جاندا ے! میں اپنی مرضی نال اُڈ کے اَتے چُگ کے کھانا اے۔اَوہ ویکھ جیویں کاں ، کبوتر تےچِڑی اُڈدے  نیں پئے ۔

پُتر تَینوں اَوہ کاں   کبوتر تے اُڈدے ڈِٹھّے نیں ، پَر اَوہ بنیرے تے بیٹھی اِل نئیں ڈِٹھیّ جیہڑی اینہاں داشکار کرن لئی نشانہ لا ئی بیٹھی اے؟اوہ کھڈونے والی پستول لئی کھلوتا بچہ نئیں دِسدا جیہڑا اپنے شوق واسطے چِڑیاں دے نِشانے لا رہیا اے؟ نہ میرا لال نہ !  ضِد نہ کر ،میں نئیں جان دینا تینوں۔

ماں ،میں نئیں ڈرداکِسے  اِل شِل توں! توں مینوں اُڈّن دا ول دس !

پُتر باہر وی اِنج ای اُڈّی دا اے پر اوتھے ہر ویلے تیرے سِر تے خطرہ رہنا اے۔ تینوں اینہاں جوکھم توں بچن واسطے چنگی اُچی اُڈاری بھرنی پینی اے  جیہڑی تینوں آندی نئیں، نالے ہر ویلے ہر پاسے اکھاں رکھنیاں پیندیاں نیں۔

ماں، جے میں باہر جا کے اُڈاں گا نئیں تے مینوں پتہ کیویں چلے گا کہ میں کِنّا اُچّا اُڈ سکنا واں تے مینوں کِنّا اُچّا اُڈنا چاہیدا اے، تے کیہڑی شے دا دھیان رکھنا پینااے۔

پُتر، ایہی تے سارا سیاپا اے، وئی میں وی ایسے پنجرے وِچ جمّی آں تے مینوں وی اُچّی اُڈاری بھرنی نئیں آندی۔ نالےباہر اُڈکے کر نا وی کی اے، روٹی تے باجرہ سانوں ایتھے ای لبھ جاندا اے، رب جدوں ساڈیاں لوڑاں ایتھے ای پُوری کر ریا اے تے فیر جوکھم کاہدے واسطے چُکنا اے؟

ماں، تے فیر رب نے سانوں کھمب کاہدے واسطے دِتّے نیں؟ اوہنے پِنجرے وِچ وی کھمب دِتّے نیں ایس لئی جے اسی باہر اُڈ سکیے۔

میرا پُتر تینوں انجام دا پتہ نئیں ناں ایس لئی توں اینج دیاں گلّاں کر ریا ایں ، پر مینوں پتہ اے ایس لئی میں ڈرنی آں ۔ نالے پُتر پنجرہ میں تے بند نئیں کیتا ہویا۔ایہہ تاں اونہاں نے بند کیتا ہویا اے جیہڑے ساڈے محافظ نیں ۔ تے نالے ٹھیک ای کردے نیں کیوں جے سانوں وی تے اُڈنا تے ایہناں اِلّاں توں بچا کرنا نئیں آندا۔

ماں جے اسی اُڈّاں گے نئیں تے پتہ کیویں لگّے گا کہ سانوں اُڈنا اتے بچا کرنا آندا اے کہ نئیں؟ نالے کی وادھا اے اینہاں باہر اُڈدیاں پکھیروواں تے ساڈھے وِچ؟

مینوں نئیں پتہ بس توں میرے نال رل کے جندرا کھول؟

پُتر توں مینوں بڑا پیارا ایں ایس لئی تینوں جوکھم وِچ نئیں پا سکدی۔

ماں مینوں لگدا اے جے جندرا اونہاں نے نئیں توں ماریا ہویا اے، تے توں نئیں چاہندی جے میں وی کھُلی ہوا وِچ اُڈّاں ۔

میں ہُن نئیں رہ سکدا ایس پِنجرے وِچ ، ایتھے روز روز مرن نالوں باہر اِکّو واری مر جانا  قبول اے ،گھٹو گھٹ اپنی مرضی نال اُڈّ تے سکاں گا ۔۔۔۔۔۔۔

اگلے دیہاڑے تڑکے  ویلے جدوں اوہ بندا دانا پاون آیا تے گھُگھی دے بال نے زور دی اُڈاری ماری تے پِنجرے توں باہر اُڈّ گیا۔باہر اُڈن لگیاں اوہنوں ماں دیاں گّلاں وی یاد سن ایس واسطے اوس نے دھیان رکھیا کہ اوہ بچہ اوندھے ول نہ ویکھدا ہووے تے نالے کِتے اِل دا دھیان اوندھے ول تے نئیں پے گیا  جیہڑی دُوراُڈاری مار رہی سی۔

 

باہر نِکل کے اوہنوں اینج جاپیا کہ اوہ نِرا آزاد ای نئیں ہویا بلکہ جیویں اوہنے نواں جنم لیا اے۔ اوہنے پُورے زور دے نال اُڈاری بھری تے اُچی ہوا وِچ ڈولدا رہیا تے ایس اُڈان دا سواد لیندا رہیا۔اوہنوں اینج جاپیا وئی ساری دھرتی اُس دے کھمباں دے تھّلے وے۔اوہ مستی دے نال اُڈدا پھِریا تے ڈیگر ویلے تیکر اُڈاری دا سواد لیندا رہیا ۔ اچانک اوہندے پِچھے اِلّ لگ گئی جِسدا پتہ اوہنوں اوہدی آواز توں لّگا جیہڑی اوہنوں کَنّاں دے بِا لکُل کول جاپی تے  بس اوہنوں نپ لین ای لگّی سی۔پر اوہندی قسمت چنگی وئی اِک تے اِلّ اوس توں چنگی دور سی دوجا موت نوں اَپنے ایناں نیڑے ویکھ کے اوس نوں اُڈان بھُل گئی تے اوہ اِک دَم تھلے ول ڈِگ پیا ،تے  ایسراں اوہ اِلّ توں بچ گیا ۔جدوں تھوڑا جیہا چاؤمَٹھّا ہویا تے تھّلے پِنجرے  کول آکے اَپنی ماں نوں اَپنی اُڈاری بارے دسن لگ پیا۔ جے  کیویں اوہنوں پہلی واری اپنے زِندہ ہوون دا احساس ہویا اے، اَتے کیویں اہنوں اپنے زِندہ رہن دی کوئی وجہ مِلی اے۔ اوہنوں تے ہُن پتہ چلیا سی وئی پِنجرے توں باہر دی دُنیا تے اوسدی سوچ توں بُہت وڈّی اے، تے کیویں اوندے پِچھے اِلّ پے گئی تے کیویں اوہنے اپنی جان بچائی۔

پر ہُن اوہنوں بھُک لگ گئی سی تے اوہ تھک وی گیا سی۔ اوہنوں کُجھ سمجھ نہ آئی وئی اوہ ہُن کی کرے۔

ہُن اوہنوں اینج لگّن لگ پیا جیویں اوہنے پنجرہ چھڈ کے بڑی وڈی غلطی کیتی اے، گھٹو گھٹ اوہنوں پنجرے وِچ کھان پین دی تے آرام کرن دا سکون تے ہے سی۔ پر ہُن کی ہو سکدا سی، ہُن آپ ای کوئی جُگاڑ کرنا پینا سی۔ اوہ اُڈ کےاِ ک بنیرے تے گیا تے اوتھے کِسے نیں کُنالی وِچ باجرہ تے نال ای اِک بھانڈے وِچ پانی وی پایا ہویا سی۔ اوہنے سُکھ دا ساہ لیا تے انھّے واہ باجرہ چُگن لگ پیا۔

پر جیویں ای اوہ ایس دھیانے لّگا تے اِک بِلّے نے جھپ اوہنوں اپنے کِلّاں ورگے دنداں نال نپ لیا جیہڑا اوندھی تاک وِچ بنیرے اُتے ای بیٹھا سی۔گھُگھی نے بہتیرا زور لایا پربِلّے دی پکڑ توں چھُٹ نہ سکی۔